Τα Ψάρια που Συνήθως Ψαρεύουμε - Μέρος Α'
Κείμενο: Κυριάκος Μουζούρης


ΦΑΓΚΡΙ:


Πρόκειται για ένα εξαίσιο ψάρι της Μεσογείου. Ανήκει στην οικογένεια των σπαρίδων. Χαρακτηρίζεται ως πολύ δυνατό ψάρι και Α’ επιλογής. Ψαρεύεται και σε βραχώδεις αλλά και σε αμμουδερούς βυθούς με φυκιάδες. Είναι κυρίως σαρκοφάγο και σίγουρα οι προτιμήσεις του θα είναι γαρίδα, καραβιδάκι και πολλά είδη σκουληκιών. Επίσης, μερικές φορές το χταπόδι και η σουπιά θεωρούνται καλός μεζές. Το φαγκρί θα το συναντήσουμε σε μεγάλα βάθη, κυρίως μεταξύ 70 με 100 m, χωρίς να αποκλείσουμε την περίπτωση να το βρούμε και σε μικρότερα βάθη. Οι εποχές του είναι κυρίως οι ζεστές, από την άνοιξη μέχρι και το φθινόπωρο θεωρούνται οι καλύτερες. Τέλος, ψαρεύεται πολύ καλά με καθετή αλλά και με βραδινά παραγάδια.


ΛΥΘΡΙΝΙ:


Εάν λείψει το λυθρίνι από τις θάλασσες, τότε δεν θα υπάρχει και η καθετή. Αυτό λένε οι παλιοί ψαράδες και έχουν δίκιο. Είναι το καλύτερο και ίσως το πιο ποιοτικό ψάρι της καθετής. Ανήκει στην οικογένεια των σπαρίδων και πρόκειται για ένα πολύ έξυπνο και καχύποπτο ψάρι, που τις περισσότερες φορές οι τσιμπιές του είναι βουβές. Οι προτιμήσεις του στο δόλωμα μπορεί να είναι η φρέσκια γαρίδα, ζωντανά σκουλήκια όπως ο αμερικάνος, φαραώ, αλλά και πολλά άλλα είδη φρέσκων δολωμάτων. Το συναντάμε πολύ στη Μεσόγειο, από τον Οκτώβριο μέχρι και τους χειμερινούς μήνες. Τα βάθη όπου το βρίσκουμε είναι μεταξύ 20 και 100 μέτρων και μεγαλύτερων βαθών. Ο βυθός όπου συχνά βολτάρει είναι οι αμμουδιές με φυκιάδες και τραγάνα. Ψαρεύεται άριστα με την τεχνική της καθετής, με διπλάρια και με παραγάδια.


ΣΑΡΓΟΣ:


Το παμφάγο αυτό ψάρι είναι η λατρεία των ερασιτεχνών ψαράδων. Ανήκει στην οικογένεια των σπαρίδων και πρόκειται για έναν πολύ αξιόλογο αντίπαλο. Το ψαρεύουμε όλες τις εποχές, και ειδικά τους φθινοπωρινούς μήνες. Τρέφεται με πολλά θαλάσσια είδη όπως η γαρίδα, καραβάκι, όστρακα, σκουλήκια, ακόμη και με την κοινή ζύμη. Θα το συναντήσουμε σε μικρά βάθη, μέχρι και 60 m. Τα μονόπετρα, βράχια, κρεμαστά νερά είναι τα μέρη όπου συνηθίζει ο σαργός. Είναι γενικά καχύποπτο ψάρι, αλλά ορμάει απίστευτα στο δόλωμά μας όταν πεινάει, οπότε μπορούμε να πούμε ότι είναι μια εύκολη λεία για τους ψαράδες. Ο σαργός ψαρεύεται και με καθετή αλλά και με καλάμι από στεριά, με διάφορες παραλλαγές όπως surfcasting, casting, απίκο κ.ά.


ΜΟΥΡΜΟΥΡΑ:


Ψάρι κοπαδιαστό, αφού θα το συναντήσουμε να κάνει βολτούλες κατά μικρές ομάδες. Ένας πολύ εύγευστος μεζές και, φυσικά, ένα από τα καλύτερα λάφυρα των ψαράδων. Ανήκει στην οικογένεια των σπαρίδων και πρόκειται για ένα πολύ καχύποπτο ψάρι. Το ψάρεμά του θα πρέπει να γίνει με κάθε λεπτομέρεια, ώστε να εξασφαλίσουμε την επιτυχία μας. Το δόλωμά μας πρέπει να είναι καλά προσεγμένο, γιατί το συγκεκριμένο ψάρι δεν τσιμπάει οτιδήποτε κινείται στο νερό. Τα περισσότερα ζωντανά σκουλήκια και η φρέσκια γαρίδα είναι από τα καλύτερα για το κυνήγι της μουρμούρας. Οι εποχές της είναι τα ζεστά βραδάκια του καλοκαιριού, όπου οι βραδινές ώρες είναι οι καλύτερες για το βασιλο-ψαράκι. Θα το συναντήσουμε σε αμμουδιές σε σχετικά μικρά βάθη. Οι τεχνικές ψαρέματος της μουρμούρας ποικίλουν και τα υλικά και η κατασκευή τής αρματωσιάς θα πρέπει να είναι μελετημένα. Το ψάρι μπορεί να πιαστεί με μονάγκιστρα με μεγάλα παράμαλλα. Οι τεχνικές μπορεί να είναι με καλάμι από στεριά, με διάφορες παραλλαγές.


ΚΑΚΑΡΕΛΟΣ:


Κοντός συγγενής με τον σαργό. Επίσης ένα πολύ καλό ψαράκι που το βρίσκουμε παντού. Ανήκει και αυτό στην οικογένεια των σπαρίδων, αλλά δεν διακρίνεται τόσο για την εξυπνάδα του. Εύκολη λεία για τους ερασιτέχνες· αν η μέρα πάει καλά, πιάνονται αρκετά στο αγκίστρι. Είναι και αυτό με τη σειρά του παμφάγο ψάρι και δεν δυσκολεύεται να τσιμπήσει σε ένα λαχταριστό δόλωμα από γαρίδα ή σκουληκάκι. Επίσης ο κακαρέλος ορμάει στην πεταλίδα και στο σαλιγκάρι. Συνηθίζει δε να τρυπώνει σε βράχια και σε μονόπετρα, οπότε θα το συναντήσουμε σε τέτοιους βυθούς. Βέβαια, έχουμε δει τα συγκεκριμένα ψάρια να βολτάρουνε και σε φυκιάδες και σε τραγάνα. Ψαρεύεται όλες σχεδόν τις εποχές, αλλά οι καλές είναι οι φθινοπωρινές. Τα βάθη που συνηθίζει το συγκεκριμένο ψάρι είναι τα μεσαία. Οι τεχνικές που μπορούμε να το ψαρέψουμε μπορεί να είναι με διάφορες παραλλαγές με καλάμι από στεριά, αλλά και με καθετή. Πολλές φορές, όμως, είδαμε κακαρέλους και σαργούς και στα παραγάδια.


ΜΕΛΑΝΟΥΡΙ:


Συγγενικό και αυτό με τον σαργό, το οποίο ανήκει και αυτό στην ίδια οικογένεια. Βέβαια, το συγκεκριμένο ψάρι είναι περισσότερο μακρόστενο από τον σαργό και φυσικά οι συνήθειές του διαφορετικές. Το βρίσκουμε και σε μισόνερα αλλά και στο βυθό. Συνήθως μπορούμε να το ψαρέψουμε καλύτερα τις βραδινές ώρες. Θεωρείται δειλό και φοβητσιάρικο ψάρι, που δύσκολα θα τολμήσει να πλησιάσει. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε λεπτά εργαλεία και μακριά παράμαλλα. Ζει κυρίως σε βραχώδεις βυθούς και τα βάθη όπου θα το συναντήσουμε είναι σχετικά μικρά προς μεσαία. Είναι ψάρι κυρίως σαρκοφάγο και σίγουρα σε σκουλήκια, οστρακοειδή, γαρίδα, σκαρτσινάκι, δύσκολα θα πει όχι. Οι τεχνικές που θα ψαρέψουμε το ψάρι είναι με καλάμι από στεριά, καθετή, πεταχτάρια, αλλά και με ελαφριά συρτή αφρού. Τέλος, οι εποχές του είναι κυρίως οι καλοκαιρινές.


ΣΥΝΑΓΡΙΔΑ:


To A και το Ω για τον ερασιτέχνη ψαρά. Όνειρο για κάθε θηρευτή να πιάσει στα χέρια του ένα τέτοιο θήραμα. Είναι η βασίλισσα των θαλασσών που, αν και τόσο όμορφη, άλλο τόσο δύσκολη σε όλα της. Πονηρότατο ψάρι, που δύσκολα πλησιάζει. Ανήκει και αυτό στην οικογένεια των σπαρίδων αλλά είναι ίσως το δυσκολότερο ψάρι της οικογενείας. Είναι ψάρι σαρκοφάγο και προτιμάει τα φρέσκα και τα ζωντανά δολώματα. Ζει σε βάθη μεταξύ 40 έως και 70 m. Είναι και αυτό πετρόψαρο και θα το αναζητήσουμε σε βραχώδεις βυθούς. Τη συναγρίδα θα τη συναντήσουμε όλες τις εποχές και οι τεχνικές ψαρέματος για το ψάρι αυτό μπορεί να είναι με καλάμι από στεριά, πεταχτάρια, αλλά η κυριότερη μέθοδος είναι αυτή της συρτής βυθού με ζωντανό ή τεχνικό δόλωμα.


ΤΣΙΠΟΥΡΑ: 


Η χρυσοφρύδα η αλανιάρα. Ανήκει στην οικογένεια των σπαρίδων. Από τα εξυπνότερα ψάρια της Μεσογείου. Καχύποπτο και δειλό ψάρι, που δύσκολα θα πλησιάσει στο δόλωμα. Η τσιπούρα χρειάζεται την τεχνική της και μην τη συγχύζετε με αυτές του ιχθυοτροφείου. Η αλανιάρα είναι πολύ δύσκολο αλλά και δυνατό ψάρι, αφού οι πετονιές μας συχνά κόβονται από τα ισχυρά δόντια της. Το μύδι θεωρείται ο καλύτερος μεζές της. Φυσικά, δεν θα πει όχι σε μια καλοδολωμένη φρέσκια γαρίδα η φαραώ. Κυρίως αγαπάει το ζωντανό δόλωμα, αλλά σίγουρα τα εργαλεία μας θα πρέπει να είναι καλής ποιότητας. Η τσιπούρα συνηθίζει να τρώει σε τραγάνες και φυκιάδες και σε βάθη που δεν ξεπερνούν τα 40 με 50 m. Θα τη συναντήσουμε όλες σχεδόν τις εποχές, αλλά δύσκολα θα νιώσουμε τη δυνατή τσιμπιά της. Την ψαρεύουμε με όλες τις τεχνικές καλαμιού, συνήθως μονάγκιστρα. Εάν είμαστε τυχεροί και η τσιπούρα πεινάει, μπορούμε να τη δούμε να τσιμπήσει και σε διπλάρια. Επίσης μια καλή τεχνική για το ψάρεμά της είναι και το πεταχτάρι.


ΛΑΥΡΑΚΙ:


Εδώ μιλάμε για το άγριο λαυράκι των θαλασσών. Γενικά είναι ένα έξυπνο ψάρι και πολύ δυνατός αντίπαλος. Ανήκει στην οικογένεια των Μαρονίδων και το συναντάμε στη Μεσόγειο αλλά και στη Μαύρη Θάλασσα. Πρόκειται για ένα νόστιμο ψάρι που μπορεί να μαγειρευτεί με πολλούς τρόπους. Θα το συναντήσουμε στις μπούκες των λιμανιών, στα ακρομόλια, συνήθως σε πολύ μικρά βάθη. Είναι ψάρι που ζει και στον αφρό αλλά και στα μισόνερα, γι’ αυτό άλλωστε ψαρεύεται άριστα με τη συρτή αφρού. Είναι παμφάγο και ο εκλεκτός μεζές του είναι τα κατεψυγμένα ποντίκια εισαγωγής. Μπορεί επίσης να πιαστεί και με γαριδούλα, και κυρίως ζωντανά δολώματα όπως μια μικρή ζαργάνα, αλλά και με ζύμη. Το λαυράκι ψαρεύεται από στεριά τις πρώτες πρωινές ώρες, και με θολούρα θα έχουμε σίγουρα επιτυχίες.


ΓΟΠΑ:


Το πιο κοινό, ίσως, ψάρι των θαλασσών μας. Ανήκει στην οικογένεια των σπαρίδων. Είναι σχετικά εύκολο ψάρι και πολύ εύκολα το μαζεύουμε. Τη γόπα συνήθως θα τη βρούμε παντού, και μισόνερα αλλά και λίγο επάνω από το βυθό. Τα βάθη όπου θα τη βρούμε είναι κυρίως μικρά. Παμφάγο ψάρι, που σχεδόν τσιμπάει παντού. Εύκολη λεία για τους επαγγελματίες ψαράδες, αφού τις περισσότερες φορές τα δίχτυα τους γεμίζουν άφθονα με γόπα. Το τσαπαρί και η καθετή θεωρούνται οι καλύτερες τεχνικές για τους ερασιτέχνες. Την ψαρεύουμε όλες τις εποχές, αλλά θα βρούμε μεγαλύτερες και πιο νόστιμες γόπες από Νοέμβριο και μετά.


ΚΕΦΑΛΟΣ:


Το παρεξηγημένο αυτό ψάρι που κάθε άλλο παρά θεωρείται πολύ νόστιμο και σίγουρα είναι πολλοί αυτοί που το αποφεύγουν. Θεωρείται πολύ κοινό στις θάλασσες και εύκολο να πιαστεί στο αγκίστρι. Ανήκει στην κατηγορία των μουγιλιδών και το χωρίζουμε σε δυο κατηγορίες. Ο κέφαλος με το γκριζόμαυρο χρώμα θεωρείται και ο πετροκέφαλος. Θα τον συναντήσουμε σε πολύ ρηχά νερά, εκεί που σπάει το κύμα στα βράχια. Επίσης, ο κέφαλος εμφανίζεται και σε λιμνοθάλασσες. Τρέφεται κυρίως με μαλάκια και σκουλήκια. Το συγκεκριμένο αυτό ψάρι ψαρεύεται κυρίως με δίχτυα, πεζοβόλια, κιούρτους. Το άλλο είδος ονομάζεται μυξινάρι και το χρώμα του είναι κιτρινωπό. Αυτό ζει κυρίως μέσα σε λιμάνια. Το κρέας του δεν φημίζεται και τόσο για τη νοστιμιά, του αλλά εύκολο στο ψάρεμά του. Οι τεχνικές που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για το μυξινάρι μπορεί να είναι καθετή με δόλωμα απλή ζύμη ή με πολυάγκιστρα, με δόλωμα φρέσκο ψωμάκι.


ΜΠΑΛΑΣ:


Ή γουρλωμάτες ή μουσμούλια. Πολύ κοντά με το λυθρίνι, γι’ αυτό άλλωστε ανήκει και στην ίδια οικογένεια. Η διαφορά τους βρίσκεται στα μάτια, που στον μπαλά είναι πιο μεγάλα και εξογκωμένα. Είναι σχετικά εύκολο ψάρι, αλλά παράλληλα δύσκολο να το εντοπίσεις. Ζει σε μεγάλα βάθη, άνω των 100 m, και αυτό είναι που το κάνει δύσκολο στην ανίχνευσή του. Θα το συναντήσουμε σε τραγάνες, φυκιάδες, και σε πετρώδεις βυθούς. Η βαθειά καθετή με τις σχετικές αρματωσιές είναι τα όπλα για να το ψαρέψουμε. Τα δολώματα ποικίλουν, αλλά η κατεψυγμένη γαρίδα κάνει καλή δουλειά.


ΟΥΓΕΝΑ:


Ή αλλιώς Μυτάκι. Ανήκει και αυτό στην οικογένεια των σπαρίδων και το κρέας του είναι πολύ εύγευστο. Θα το συναντήσουμε σε μεγάλα βάθη, κοντά στα 100-150 m. Συνηθίζει να βολτάρει σε πετρώδεις βυθούς. Τρέφεται κυρίως με φύκια, μαλάκια, γαρίδες και ζωντανά σκουλήκια. Οι εποχές για να το βρούμε είναι οι φθινοπωρινές. Οι τεχνικές ψαρέματος της ούγενας είναι η καθετή. Είναι γενικά κοινωνικό ψάρι, αφού ζει κοπαδιαστά σε μικρές ομάδες και εύκολα ορμάει σε ένα καλό δολωμένο αγκίστρι.


ΠΕΡΚΑ:


Πολύ κοινό ψάρι και πολύ εύκολος ο εντοπισμός της. Από τα μικρά βάθη έως και μεσαία θα συναντήσουμε την πέρκα. Ανήκει στην οικογένεια των περκιδών. Είναι, γενικά, πολύ εύκολο ψάρι και δεν έχει ιδιαίτερες προτιμήσεις στο δόλωμα, αφού τσιμπάει από σαλιγκαράκι μέχρι και κοινή ζύμη. Ζει κυρίως στο βυθό και προτιμάει τους βραχώδεις. Βέβαια, την πέρκα τη συναντάμε και σε βυθούς με λάσπη, φυκιάδες και τραγάνα. Η καθετή, αλλά και με καλάμι, είναι οι τεχνικές που μπορούμε να πιάσουμε πολλές εάν πετύχουμε τη θέση της. Είναι γενικά ορμητικό ψάρι και δεν διστάζει καθόλου να ρουφήξει το δόλωμά μας.


ΡΟΦΟΣ:


Ανήκει στην οικογένεια των σερανίδων και έχει στενή συγγένεια με τη στείρα. Είναι πολύ δυνατό ψάρι, γι’ αυτό οι μέθοδοι για το ψάρεμά του ποικίλουν. Ο ροφός ζει κυρίως σε μεγάλα βάθη και πάντοτε τρυπωμένος στο θαλάμι του· οι μικρότεροι βολτάρουν κοπαδιαστά κοντά στον πετρώδη βυθό. Μια τεχνική που αποδίδει στο ψάρεμα του μεγάλου ροφού είναι αυτή με τη συρτή βυθού, με ζωντανό δόλωμα από χταπόδι ή σουπιά, ενώ για τα μικρότερα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και παραγάδι. Είναι δε το αγαπημένο θήραμα για τους ψαροτουφεκάδες. Τρέφεται κυρίως με μικρότερα ψάρια, όπως σκορπίνες, σαργούς κ.ά. Τέλος, ο ροφός ψαρεύεται κατά τη διάρκεια όλων των εποχών.